آرشیو اسفند ماه 1404

۱۰۵]چشمه ای معدنی برای پالایش کلان شهر. روزی که آن را کشف کردیم، اتفاقاً در زندگی کاکنی ها، روز باشکوهی بود. زیرا به همه ما، از طریق سنت و مطالعه، آموخته شده بود که برای به دست آوردن آنچه ما را به جرگه پادشاهان راه می دهد، یعنی نجابت، ادب و وقار والانژاد، تنها راه مطمئن «بازدید از چشمه ها» بود. بنابراین تمام شهر دسته جمعی از سوامپ اسپرینگ صدرا دیدن کردند ، از وکیل گرفته تا دعا رفتگر، از پزشک گرفته تا متصدی بار، تا با لیوانی شش پنی آب خنک بنوشند، و ادب واقعی و رفتار نجیبانه را طلسم نویس بیاموزند.

اگرچه جمعیت تا ساعت حرکت بسیار زیاد بود، اما احساسات هیچ جنتلمنی در این ازدحام جریحه دار نشد، به جز بقالی که شیشه دودی و استارتر خود را گم کرد، و از یک پاک کننده دودکش که تراشنده و برس خود را از دست داد. آنها تا غروب آفتاب و گرگ جادو و طلسمات و میش هوا ماندند، سپس، خسته از اندام، اما بسیار آراسته از نظر رفتار، مردم مقتدر با وقار به خانه بازگشتند، در زیبایی و غرور «ارتشی با پرچم». در مورد سیاست - آدامز و کلینتون هنوز زنده هستند، و گمان می‌کنیم که سلطنت می‌کنند، همانطور که هرگز از دستشان کازرون نداده‌ایم، و پشم و وبستر همچنان رونق دارند [صفحه ۱۰۶]تحت چیزی که آن را سیستم آمریکایی می‌نامند.

اگر مشتاقید بدانید کشور چه می‌کند، آیا تا به حال ویران شده یا در حال ویرانی است، و رئیس جمهور بعدی آن چه کسی خواهد بود، لطفاً نامه‌های جکسون، سخنرانی‌های کلی، تمام روزنامه‌های حزب، سه ستون در روز، و دفتر ثبت سالانه بلانت، سال بیست و هفت را بخوانید مغازه‌اش یک بقالی است - یک جای دنج و محترمانه، نزدیک نبش خیابان اوک و پرل؛ او می‌تواند با وقار جهرم لباس بپوشد، برقصد و در مقابل خانم‌ها تعظیم کند [صفحه ۱۰۸]و کراواتش را با یک حلقه می‌بندد. او را به همه مهمانی‌ها دعوت می‌کنند - شمال، جنوب، شرق و غرب - که بین چاتهام و چری برگزار می‌شود، و وقتی او اغلب غایب بوده، "بهترین انجمن" از شادی باز ایستاده است.

و هیچ چیز آسمانی چنین آرام را تاریک نکرده، و بهشت ​​زیبایش را آشفته نکرده است، تا اینکه در این فصل در میان نخبگان ما چیزی که روحانیون آن را "انشعاب" می‌نامند، رخ داده است . همه چیز در مورد خوردن و مرودشت آشامیدن است - یک نفر کیک اسفنجی، چند "بوسه" یا چیزی شبیه به آن می‌دهد، و بعد از رقصیدن با شربت کلاسیک، "تصعید شده" (به لرد بایرون مراجعه کنید) "با برف" خنک می‌شود. دیگری اصرار بر پانچ و بهترین دعانویس شهر پردریکس ، سالاد خرچنگ، شامپاین و، صرفاً به عنوان یک نوآوری، آن مرواریدهای دریای ما دارد. [صفحه ۱۰۹]صدف‌های خورشتی از خلیج لین-هیون.

خانم دعا فلونس، کلاه‌فروش جوان، چشم‌آبی و باهوش، در اتاق نشیمن جلویی مغازه‌اش، همانطور که از عبارتش پیداست، "میهمانی می‌دهد"، مهمانی امشب، با بادام‌زمینی و زنجبیل. و خانم فلیس، که جوراب‌باف‌تر راسک است و به جوانی خانم فلونس نیست، اما بسیار ثروتمندتر از خانم فلونس است، او نیز طلسم امشب با زبان سرد، شاه‌ماهی دودی و دعا گیلاس طلسم نویس "میهمانی می‌دهد". در ستایش آب سرد، شاعر تبسی سخن گفت، او از تئوس به شیرینی از شراب سرود؛ خانم فلونس یک پیندار با کشمیر و شنل است، خانم فلیس یک الهه آناکرئون. مونتاگ‌ها روز را در میدان سوامپ حمل می‌کنند؛ در خیابان پایک، کاپولت‌ها سلطنت می‌کنند؛ لیمونادیر نشان یک نژاد است ، [صفحه ۱۱۰]از دیگری یک فلاسک شامپاین.

حالا همانطور که هر جادو و طلسمات شب در شب‌نشینی‌اش اعلام می‌کند، بهترین دعانویس شهر او طلسم نویس می‌پرسد چه بهتر از این می‌توان انجام داد، از ساعت هشت تا ده با فلونس آب نوشید، و سپس تا ساعت یک با پشم گوسفند شراب نوشید! آهنگ توسط خانم طلسم نویس * * * *. هوا ، «چشم‌های خانم‌ها گرد شد، پسر.» مور. بادهای ماه مارس زمزمه می‌کنند، سرود جدایی‌شان را، سرود جدایی‌شان را، و آسمان تابستان در راه است، و روزها طولانی می‌شوند، و روزها طولانی می‌شوند. من تماشا می‌کنم، اما نه با شادی، درخت باغ ما، درخت باغ ما؛ جوانه می‌زند، در غمی هوشیار، خیلی زود برای من، خیلی زود برای من.

زمستان دوم من تمام شد، افسوس! و من، طلسم افسوس! و هیچ معشوق پذیرفته‌شده‌ای ندارم: از من نپرس چرا، از من نپرس چرا. خواب یا بیکار نیست آن عشق بوده است، آن عشق

افتاد. آهسته آهسته این بقایا نزدیک و نزدیک‌تر شدند. آنها به آرامی ذره ذره خود را در یک توده جمع کردند و سرانجام جادو و طلسمات در مقابل چشمان گابلین خاکستر، دودِ پیچنده بار دیگر در شکل خودش ظاهر شد. او که اخیراً به شکست‌ناپذیری خود می‌بالید، خود را مغرورانه نگه می‌داشت، زیرا خشم از تحقیرش در درونش طلسم نویس شعله‌ور بود و مصمم بود انتقام بگیرد. گابلین خاکستر از دیدن او در این حال خوشحال شد، زیرا با اهداف خودش همراه شد. از ترس اینکه مبادا دودِ پیچنده در شرف رفتن باشد، با عجله به سراغش رفت. او از آنجا صدا زد: «استاد شعبده‌باز»[168] روی صندلی حقیر خود، «می‌دانی بهترین دعانویس شهر فلایینگ سوت درباره‌ات شاهرود چه گفته است؟» کرلینگ اسموک بدون اینکه از نگاه کردن به گوینده طفره برود، پاسخ بهترین دعانویس شهر داد: «من به

فلایینگ سوت کاری ندارم. این شاهزاده است که می‌خواهم او را به خاطر کاری که اخیراً انجام داده تنبیه کنم.» «بله، اما شنیدم که فلایینگ سوت به پری زمین می‌گفت که شاید حدس زده باشد که تو اصلاً جادوگر نیستی، بلکه فقط یک لاف‌زن هستی. بهترین دعانویس شهر او همچنین اعلام کرد که دوستان دیگری دارد که به او کمک خواهند کرد، که واقعاً قدرتمندتر هستند و می‌توان به حرفشان اعتماد کرد. خیلی چیزهای دیگر هم گفت که باعث شرم و تحقیر تو شد. تکرار همه آنها خیلی طولانی می‌شود. حالا که این را می‌دانی، استاد جادوگر، آیا فلایینگ سوت نگرانت نمی‌کند؟» «او آنقدر به من اهمیت می‌دهد که من[169] «او را نیز مجازات خواهم کرد.» لار کرلینگ اسموک با خشم فزاینده‌ای پاسخ داد.

«آری، و پری زمین نیز. پیش از آنکه سفرشان به پایان برسد - در لحظه‌ای که دیگر دنبال من نگردند، همگی درخواهند یافت که قدرت کرلینگ اسموک را نباید نادیده گرفت.» گابلین خاکستری با خوشحالی شیطانی دستانش را به هم زد. «آه، استاد شعبده‌باز، کاملاً می‌توانم باور کنم - و من طلسم - گابلین خاکستری - وظیفه خود می‌دانم که آنجا باشم و آن را ببینم.» [170] فصل دوازدهم اگرچه سرزمین‌هایی که شاهزاده رادیانس از زمان ترک قلمرو پدرش در آنها سفر کرده بود، عجیب بودند، اما سرزمینی که استهبان اکنون شعله او را از میان آن هدایت می‌کرد، عجیب‌ترین آنها بود.

زمانی فکر می‌کرد که به کاخی بزرگ نزدیک می‌شود، نه درخشان و درخشان مانند کاخ زغال‌های سوزان، بلکه تاریک و ترسناک در برابر چشمانش. از خود می‌پرسید چه نوع خطری ممکن است در آنجا در انتظارش باشد؛ اما وقتی سرانجام در مقابل آن ایستاد، از پیش رویش محو شد.[171] و در آن سوی او، در حالی که به سوی جنگلی تاریک می‌شتافت، شعله‌ی پرنسسش هنوز جادو و طلسمات طلسم نویس به نظر می‌رسید که پیش می‌رود. او به جنگل رسید و آن نیز در هوا ناپدید شد، در حالی که شعله‌ی آباده رنگ‌پریده، بی‌وقفه راه خود را در پیش رویش ادامه می‌داد. بهترین دعانویس شهر غار سیاه بزرگی از دور نمایان شد.

خیلی زود شعله بهترین دعانویس شهر به آن رسید و در دهانه‌اش ناپدید شد، اما وقتی شاهزاده رسید، هیچ غاری آنجا نبود و شعله‌ی بی‌قرار در سکوت به راه خود ادامه می‌داد. بدین ترتیب او بارها و بارها فریب خورد، زیرا هر چه می‌دید، به محض رسیدن به آن، هیچ می‌دید. شاهزاده زمزمه کرد: «تا حالا سرزمینی را تا این حد کنجکاو ندیده بودم! مطمئناً داراب فقط یک لحظه از آخرین باری که به نظرم دعا رسید یک زن خاکستری عجیب را در کنارم می‌بینم می‌گذرد؛ اما حالا او رفته است.» او برگشت تا از خودش مطمئن شود[172] و همین که طلسم نویس این کار را کرد، خنده‌ی ضعیفی جادو و طلسمات جادو و طلسمات در فضا دعا پیچید.

«آه! بالاخره اشتباه نکردم.» نجوا کرد. «یکی خندید!» دوباره، اما دورتر، همان خنده‌ی پژواک‌دار را شنید، اما اگرچه با دقت به جهتی که از آن می‌آمد طلسم نگاه کرد، اما باز هم چیزی ندید. شاهزاده رادیانس دیگر توجهی به آن نکرد و با سرعت بیشتری به راه خود ادامه داد. سرانجام دریافت که واقعاً دارد از شعله پیشی می‌گیرد. گاهی شعله می‌ایستاد، سپس به آرامی پیش می‌رفت، اما سرانجام، گویی قصد نداشت جلوتر برود، در یک نقطه به طور طلسم نویس پیوسته می‌سوخت. «او منتظر است!» رادیانس فریاد زد. «شاهزاده خانم من منتظر است!» او به طلسم نویس سمت او دوید، قلبش پر از ترس بود که مبادا دوباره فرار کند.

کورکورانه‌ی دایکرها مانند خشم بی‌معنی نهفته در یک دشمنی جنوبی بود. آنها فقط یک واقعیت را می‌دیدند و آن واقعیت، که حقیقتاً غم‌انگیز بود، هر ملاحظه‌ی دیگری را تحت الشعاع قرار می‌داد. قرار بود آنها از خانه‌شان رانده شوند. پسر، حساس و وفادار، این نفرت را در خود پرورش داد. همسایه‌ها شنیدند بهترین دعانویس شهر که او می‌گوید دوست دارد مریکِ رذل را بکشد. تنها یک یا دو هفته قبل از تخلیه‌ی ضروری‌شان بود که کالب پیر، در انفجاری از نفرت و استقلال‌طلبیِ توأم با تحقیر، از پس‌انداز اندک خود زهک پولی بیرون کشید تا حسابش را با صاحبخانه‌ی منفورش تسویه کند. با این پول، آنسون جوان به کینگستون فرستاده شد.

قبل از شروع، شنیده شده بود که او گفته است: « اگر شروع به صحبت با من کند طلسم و مرا با دروغ‌های زیادی به دردسر بیندازد، او را خواهم کشت. » این خلاصه و جوهر حقایق شناخته شده در مورد این جنایت هولناک، پیامد غم انگیز نفرت و انتقام نابجا بود؛ نمونه ای از آن کینه توزی کور و غیرمنطقی که اغلب در کشور ادامه دارد. برای تام آسان بود که داستان بهترین دعانویس شهر غم‌انگیز شورش جاهلانه‌ی این مردم فرومایه علیه امر اجتناب‌ناپذیر، جوانی عجول و آتشین مزاج، قلب شکسته و مرگ مادربزرگ، و پدربزرگ، سوران بی‌خانمان و تنها، سرگردان در دنیایی عجیب را بهترین دعانویس شهر از هم جدا کند.

تام او را با عصا و عینک کج قدیمی‌اش به وضوح تصور می‌کرد. و آبگیر وسیع آشوکان، که مورد جادو و طلسمات نفرت دلیرانه‌ی او بود، بر منطقه‌ی تعیین‌شده‌اش خزیده بود و سرانجام دره‌ی سرسبز را پر کرده بود و منظره‌ی دهکده‌ی متروک و خانه‌ی متروک طلسم نویس و ویران را پوشانده بود. تام با لحن کشیده و جدی برنت از خیال‌پردازی لحظه‌ای‌اش بیرون آمد. «من شرلوک هولمز بهتری از آن چیزی هستم که فکر می‌کردی. اینجا را ببین. من همه چیز را کشف کرده‌ام جز بخش «ازدواج کرده و پس از آن با خوشحالی پیشین زندگی کرده‌ام». این هم یک نسخه از روزنامه‌ای که همین هفته پیش منتشر شد.

آن را - آن پایین - ستون دوم بخوان.» در کاغذی که برنت از جیبش بیرون آورد و روی جلد بزرگ و غبارگرفته‌ی حاوی اخبار قدیمی‌اش گذاشت، تام با علاقه‌ی تازه‌ای مطلب زیر را خواند. عنوانی مبهم با این مضمون در ابتدای آن آمده بود: «پیشنهاد مریک جاودانه است». مقاله‌ی کوتاه این بود: «مرگ هوراس ای. مریک، تاجر مشهور پایتخت، در آلبانی در روز جمعه گذشته، یادآور قتل غم‌انگیز برادرش، هنری مریک، در این شهر بیش از یک دهه پیش است. هنری مریک، مردی مهربان و سخاوتمند، به طرز وحشیانه‌ای در خانه‌اش به قتل رسید نیکشهر و همه نشانه‌ها حاکی از گناه جوانی بود که پدربزرگ و مادربزرگ پیرش در کلبه‌ای متعلق به مریک در روستای قدیمی وست هرلی زندگی می‌کردند.

این کلبه یکی از ساختمان‌های متعددی بود که برای پاکسازی منطقه‌ای که اکنون توسط مخزن جادو و طلسمات آب پوشانده شده است، تخریب شد.» «این جوان که نامش دایکر بود، پس از قتل هرگز دیده یا شنیده نشد. کیفرخواست او توسط هیئت منصفه عالی با پیشنهاد دو هزار دلار جایزه برای دستگیری او توسط برادر مقتول، هوراس، دنبال شد.» «وصیت‌نامه هوراس مریک، که بخش عمده‌ای از دارایی او را برای پسرش بوردن مریک به ارث گذاشته است، تصریح می‌کند که پیشنهاد پاداش دو هزار دلاری در طول عمر پسر و وارثش ادامه یابد. به طلسم نظر می‌رسد این شرط به عنوان یک اصل کلی و به خاطر احترام به یاد برادرش در این سند گنجانده شده است، زیرا به نظر می‌رسد گرمسار احتمال کمی وجود طلسم دعا دارد بهترین دعانویس شهر که مجرم در این

تاریخ دیرهنگام به دست عدالت سپرده شود.» برنت با لحن تمسخرآمیز همیشگی‌اش پرسید: «کار دیگری از دستم برمی‌آید برایتان انجام بدهم؟» تام گفت: «بله، هست. در مورد اینکه ما دنبال این چیزها می‌گردیم به پاپ دایکر چیزی نگو. اصلاً طلسم نویس چیزی به او نگو.» برنت گفت: «من مثل گور ساکت خواهم بود. نظرت چیه یه چیزی جادو و طلسمات بخوریم؟» فصل دوازدهم نگاهی دیگر جادو و طلسمات به «رفیق خوب» برای تام، طلسم نویس کالب بیچاره همچون آخرین پژواک ضعیفِ آشوبی بود که چهره طبیعت را تغییر داده و در زندگی بسیاری غم و اندوه آفریده بود. او دعا مانند تخته‌ای شناور بود که باد و دریا آن را به این سو و آن سو پرتاب می‌کرد، آخرین یادگار سرگردان از کشتی‌ای که مدت‌ها پیش در امواج خشمگین بلعیده شده بود.

پیشانی تب‌دارش را پاک می‌کرد. فریاد زد: «دزد اینجاست! او را دستگیر کنید!» «بله، بله!» تگزاس غرید. «بگیرش! بهت میگم چطور بود...» زن فریاد زد: طلسم نویس «ای مقدسین، نگذارید فرار کنند! آنها سرم را در ایمان شکستند! و به من نگاه کنید، شوهر بیچاره‌ام!» شخصی که مارک به او اشاره کرد، با فریاد گفت: «من دزدم!» و یک مشتش را طلسم نویس به مارک و مشت دیگرش را به افسر تکان داد. «پس به من می‌گویند دزد، نه؟ پس این حقه‌شان است، یاوه‌گویی! و این یک وضعیت وحشتناک است که کسی نمی‌تواند گراش بدون اینکه دزد خطاب شود وارد خانه‌اش شود، چه بد! بریجت، آن اتوی تخت را بده به من و آن را خیس کن! جادو و طلسمات مثل قدیسان باش!» در جریان بهترین دعانویس شهر آن سخنرانی طولانی و نامفهوم ایرلندی، سه دانشجو[214] ناگهان

فرو ریخته بود. آن موقعیت با تمام وحشت و دهشتش از جلوی چشمانشان گذشت. «دزد» در آن خانه زندگی می‌کرد! آن زن، همسر او بود! و آنها دزد بودند! هر سه با حیرت به یکدیگر نگاه طلسم نویس کردند و غریزی به عقب پریدند. پلیس این را به عنوان حرکتی برای بهترین دعانویس شهر فرار تلقی کرد و با چنان سرعتی تپانچه‌اش را بیرون کشید که دهان تگزاس را آب انداخت. «بس کن!» او فریاد زد. با توجه به اینکه در همان لحظه پلیس دیگری با سرعت از پله‌ها بالا آمد، دستور او تأکید بیشتری پیدا کرد. هر سه نفر ایستادند. مارک قصرقند با نهایت آرامش گفت: «ببینید، افسر.

همه اینها یک اشتباه است. ما دزد نیستیم؛ جادو و طلسمات ما مردان جوان کاملاً محترمی هستیم...» «قیافه‌ات شبیه اونه.» با ناباوری گفت. قلب مارک با شنیدن این حرف فرو ریخت. نگاهی به دو همراهش انداخت و متوجه شد که وضعیت آنها چقدر ناامیدکننده است. نبرد لباس‌های ژنده و کهنه جدیدی به آنها اضافه کرده بود. موهای ژولیده و کثیف و صورت‌های خون‌آلود، آنها را به بدنامی تبدیل کرده بود که در نیویورک یافت نمی‌شد. جوانان محترم! ای دعا وای! مارک ناله کرد: «می‌تونم توضیحش بدم. ما فکر می‌کردیم این[215] آن مرد بمپور دزد بود و ما او را تا داخل خانه تعقیب کردیم.

اگر درست نگاه کنیم، ولگرد نیستیم. ما...» و سپس ناگهان حرفش را قطع کرد؛ دعا در هر صورت، اگر می‌گفتند که آنها دانشجو هستند، باعث نابودی‌شان می‌شد. «شما خیلی دزد و کلاهبردار هستید! مطمئناً و این چیزی است که شما هستید!» دزد خشمگین فریاد زد و جمله را کامل کرد و همزمان به مارک حمله کرد. پلیس جلویش را گرفت و گفت: «بیا. بسه دیگه. شما یاروها می‌تونید فردا صبح حرفتون رو به قاضی بگید.» مارک نفسش بند آمد وقتی که متوجه معنی کامل آن جمله شد. ساعت دو بود و قطارشان یکی دو ساعت مهرستان دیگر حرکت می‌کرد - آخرین فرصتشان! و می‌توانستند صبح داستانشان را برای قاضی تعریف کنند! پلیس با عجله یک بهترین دعانویس شهر جفت دستبند از جیب‌هایش بیرون آورد و به سمت مارک رفت.

مارک دید که مقاومت بی‌فایده است و با اینکه برایش شکنجه‌آور بود، مچ‌هایش را دراز طلسم نویس کرد و چیزی نگفت. تگزاس که اسلحه‌ای نداشت، کاری از دستش برنمی‌آمد. چانسی تنها کسی بود که «لگد» زد، و مثل یک گاومیش لگد زد. «خدای من! این یه توهینه، یه توهین شیطانی! من تحملش نمی‌کنم، نمی‌دونم! می‌گم بس کن. من[216] نمی‌رم، خدای من! می‌فرستم دنبال پدرم و همه افراد نیروی پلیسِ مورد اصابت دعا گلوله رو اخراج می‌کنم! من...» صدای ضربه دستبند و احساس سلاح جادو و طلسمات سرد، چانسی فنوج را آرام کرد و ناله‌هایش فروکش کرد. افسر بازویش را گرفت و همزمان با او چیزی درباره یک «کلاهبردار انگلیسی» گفت.

و سپس هر سه نفر به طبقه پایین رفتند، مرد ایرلندی خشمگین و بسیار کبود شده به دنبالش رفت و با نفرین‌های بی‌شرمانه، شور و حال خاصی به جلسه بخشید. آن مسیر پیاده‌روی تا اداره پلیس که این سه نفر تا آخر عمرشان فراموش نخواهند کرد، به طرز غیرقابل وصفی تحقیرآمیز بود؛ فقط یک مسیر کوتاه بود، درست سر نبش، اما به اندازه کافی بد بود. بیکارها و ولگردها طلسم از پشت سرشان رد می‌شدند و طلسم آنها را مسخره می‌کردند، و به ندرت به آنها فرصتی برای تأمل در مورد وضعیت به‌شدت وحشتناکی که در آن بودند، می‌دادند. مارک خوشحال شد وقتی بالاخره درِ اداره پلیس به روی آنها بسته شد تا از چشمان کنجکاو پنهان بمانند.

به ما خیره شده بود و لبخند می‌زد، انگار فکر می‌کرد ما جانش را نجات داده‌ایم. «من... من گیج شده‌ام.» گفت. «من شروع کردم و به همان جای اول برگشتم و نمی‌دانم کجا هستم. تو... تو طلسم از اردوگاه آمدی؟» گفتم: «نه، ما داریم میریم اونجا. آروم باش، حالت خوبه. کمپ حدود شش مایل غربه. اصلاً اینجا چیکار می‌کنی؟» «من... من دارم یه... یه آزمایشی انجام می‌دم.» گفت. هاروی ویلتس فقط روی زمین غلتید و جیغ زد. بقیه ما به جز پی وی شروع به خندیدن کردیم. بچه گفت: «اینها دیوانه‌اند؛ به آنها خنج کاری نداشته باش.» پسر دعا کوچولو با کمی دستپاچگی گفت: «من...

من باید غذا بپزم.» فریاد زدم: «چی؟ کجا؟» برت فریاد زد: «ما را به آنجا هدایت کن!» گری گفت: «منظورت چیه - غذا ؟» پی وی با هیجان فریاد زد: «من... من اولم! اون تو گشت منه! غذا دعا کجاست؟» بچه گفت: فراشبند «باید آن را بپزم و برای امتحان بهترین دعانویس شهر به خانه ببرم.» درست همان موقع بهترین دعانویس شهر همه ما روی زمین جادو و طلسمات دعا جادو و طلسمات افتادیم. فکر کنم فکر کرد ما مرده‌ایم. فصل بیست و پنجم ما جادو و طلسمات آن را اثبات می‌کنیم وقتی از بردن نشان خنده به خودم آمدم، گفتم: «چی شده کوچولو؟ فکر کردی با گم شدن تو جنگل می‌تونی نشان جنگلبانی رو ببری؟» پی وی سر ویلی کوک فریاد زد: «به حرفش گوش نده، دیوانه است.» گفتم: «مرحله بعدی اینه که سعی کنی با برخورد صاعقه بهت نشون

برق رو بگیری.» قهرمان جوان و لاغر اندام ما، اسکات صفاشهر کوک، گفت: «اگه بتونم آزمایش‌های پنج و هشت رو انجام بدم، یه اسکات درجه دو میشم. اشکالی نداره اگه حسابی ازشون تعریف جادو و طلسمات کنی، مگه نه؟» گفتم: «مطمئناً، اما در این روزهایی که هزینه‌های پیاده‌روی بالاست، برای یک پیاده‌روی دو طلسم مایلی، یک تور جهانی کامل به آنها نمی‌دهم. آزمون شماره پنج می‌گوید که باید یک مایل پیاده‌روی کنید و برگردید. شما طلسم نویس حتماً حدود دوازده مایل پیاده‌روی کرده‌اید. حالا می‌خواهید چه کار کنید؟» از من پرسید: «مطمئنی من طلسم یک مایل از کمپ دورم؟» به او گفتم: «قطعاً تضمین شده.

قبل از اینکه برگردی، خواهی فهمید.» او گفت: «من می‌خواهم کوار دو آزمایش را همزمان انجام دهم.» گری گفت: «پسر، اما تو بی‌احتیاطی. آزمایش دیگه چیه؟» او گفت: «این تست هشتم است. من باید این گوشت و این سیب‌زمینی‌ها را بپزم. می‌بینی؟ و قرار است حروف اول اسمم را روی یک درخت بنویسم تا ثابت کنم که این همه راه را پیاده آمده‌ام، و قرار است غذا را برگردانم تا ثابت طلسم کنم که آن را پخته‌ام. چون آدم باید چیزها را ثابت بهترین دعانویس شهر کند، مگر نه؟» گفتم: «از اسکات هریس بپرس؛ او در گشت شماست. او همه چیز را در مورد قوانین و غذا و همه چیز می‌داند.» وای، من اون دو تا تست رو به اندازه کافی خوب بلد بودم - پنج و هشت.

یکی میگه یه پیشاهنگ باید یک مایل بره - سرعت پیشاهنگی که لامرد قراره بره. اون یکی میگه باید یه ربع پوند گوشت و دو تا سیب زمینی رو بدون هیچ وسیله پخت و پزی بپزه. اون بچه حدود دوازده تا سیب زمینی و حدود دو پوند گوشت، آماده پخت داشت. از او پرسیدم: «این همه را از کجا آوردی؟» «من آنها را از یک قصابی در بریویل خریدم و اگر آنها را بپزم و پس ببرم، آیا یک دیده‌بان درجه دو خواهم بود؟» به او گفتم: «قطعاً تضمین طلسم نویس شده. هر چه بیشتر پس بگیری، بیشتر یک دیده‌بان خواهی بود.

از دیده‌بان هریس بپرس.» پی وی به او گفت: «همه‌شان طلسم نویس دیوانه‌اند؛ به آنها توجه نکن. ما این چیزها را می‌پزیم و می‌خوریم. قرار است سخاوتمند باشی، قرار است به یک پیشاهنگ دیگر کمک کنی. به هر حال، تنها چیزی که باید ببری یک چهارم پوند گوشت و دو سیب‌زمینی است، اما لازم نیست آنقدر زیاد ببری چون من شهادت می‌دهم که تو آنها را پخته‌ای. همه این رفقا شهادت خواهند داد.» ویلی کوک با لحنی گرفته گفت: «بله، اما گفتی همه‌شان دیوانه‌اند.» پی وی فریاد بهترین دعانویس شهر دعا زد: «آه... یه دیوونه می‌تونه شهادت بده، مگه نه؟» «به هر حال اگه من شهادت بدم کافیه؛ بهترین دعانویس شهر همه تو کمپ تمپل من رو می‌شناسن.

بقچه رو باز کن و بیا مواد رو بپزیم؛ از صبح تا حالا هر کدوممون جز یه ماهی و یه گاز شکلات چیزی نخوردیم...» گری گفت: «دو لقمه، و اردک کبابی را هم فراموش نکن.» ای وای! خنده؟ من فقط آنجا ایستاده بودم و می‌لرزیدم.

شروع به پرسیدن سوال، یا اشاره کردن، یا پیشنهاد دادن نکن، اما هر جا که رهبرتان می‌رود، از او پیروی کنید! فصل سوم ما به جنوب می‌رویم وقتی آن بازی دیوانه‌وار را شروع کردیم، نزدیک محل فرود بودیم. شاید بهتر بود که به رودخانه هادسون می‌پریدیم. اما به جای آن، من شروع به رژه رفتن به سمت ایستگاه راه‌آهن کردم، در حالی که همه رفقا ارسنجان پشت سرم بودند و آن آهنگ را می‌خواندند. من مثل قورباغه دعا از روی بشکه پریدم و بقیه هم همین کار را کردند و این آواز را خواندند: « رهبرتان را هر جا که بهترین دعانویس شهر می‌رود دنبال کنید .» در تمام این مدت، پی‌وی به بالای بشکه چسبیده بود چون پاهایش خیلی کوتاه بود، اما تا زمانی که او آخرین نفر بود، طلسم هیچ فرقی

نمی‌کرد. با فریاد به او گفتم: «یک نمره منفی بگیر. فکر کردی چی هستی؟ یه مجسمه؟» گری فریاد زد: «قیافش شبیه یه شناور بشکه‌ایه.» هاروی به گری فریاد زد: «به پشت سرت نگاه نکن، به خواندن ادامه بده. مهم نیست پشت سرت چی هست.» وارد گفت: «حتماً، به آینده فکر کن. و هر جا که رهبرت می‌رود، از او پیروی کن.» هر جا بهترین دعانویس شهر که می‌رود، هر جا که می‌رود، هر جا که برود.» من با رقص و پایکوبی وارد یک مغازه شیرینی‌فروشی شدم، یک شکلات پنج سنتی برداشتم سروستان و یک سکه پنج سنتی هم گذاشتم زمین و همینطور دور میزهای بستنی‌فروشی می‌چرخیدم.

همه آدم‌های آنجا شروع به خندیدن کردند. یک دختر لیوان روت بیری را که داشت می‌نوشید، ریخت. همه ما بچه‌ها پول خرد داشتیم، ما هیچ‌وقت پول خرد زیاد نداریم، بنابراین هیچ اتفاقی نیفتاد که جلوی رژه را بگیرد. دوباره بیرون رفتم و همه آنها هم دنبالم آمدند، در حالی که شکلات را در دهانم نگه داشته بودم. یک گاز از آن زدم و آن را در سطل زباله انداختم. صدای هروی و بعد برت را شنیدم و فهمیدم که می‌توان به گری و وارد اعتماد کرد. گفتم: «مراقب پی-وی باش.» بچه با دهانی پر از شکلات فریاد زد: «قرار نیست خرامه یک پیشاهنگ چیزی را هدر بدهد.» «هیچکدوم از اینا،» من داد زدم.

«چند تا لقمه خوردی؟ بندازش دور!» بچه گفت: «من - من یک لقمه - را در دو قسمت خوردم.» «بیا دیگه،» فریاد زدم. از شیرین‌کاری‌هایی که نشان می‌دهد، نه دست از جادو و طلسمات طلسم کار بکش و نه طلسم شکایت کن، اگر باران می‌بارد یا باد می‌وزد، درخواست رفتن به خانه نکنید؛ شروع به پرسیدن سوال، یا اشاره کردن، یا پیشنهاد دادن نکن، اما طلسم هر جا که رهبرتان می‌رود، از او پیروی کنید! هر کجا که می‌رود، هر جا طلسم نویس که می‌رود—— وارد گفت: «فقط چشمانت را باز نگه دار و مسیر اوز بینی‌ات را دنبال کن.» آنقدر دور کالسکه بچه چرخیدم تا همه سرگیجه گرفتیم و حتی بچه هم شروع به خندیدن کرد.

بعد تلوتلوخوران از روی تعداد زیادی چمدان در ایستگاه رد شدم، زیر یک واگن سریع‌السیر خزیدم و روی یک پا روی سکو پریدم. همه سر ما جیغ می‌زدند. ما هم آن شعرها را با صدای بلند و شمرده می‌خواندیم. یک قطار مسافربری در ایستگاه ایستاده بود، بنابراین ما نمی‌توانستیم از ریل عبور کنیم. وای، طلسم نویس من این را خیلی راحت نمی‌دانم. سوار اولین واگن شدم و شروع به برگشتن به داخل قطار کردم، همه رفقا پشت سرم بودند و بهترین دعانویس شهر مثل خیلی از هندی‌های وحشی آن اشعار دیوانه‌وار را قیر می‌خواندند. افرادی که در واگن‌ها بودند به بهترین دعانویس شهر ما خیره شده بودند.

یک سنت در شکاف انداختم و یک لیوان کاغذی برداشتم و کمی آب خوردم و دعا سپس شروع به حمل لیوان پر از آب در قطار کردم. آنها هم با لیوان‌های آب دنبالم می‌آمدند. یهو، کرفلاپ ، آب ریخت رو صورتم. چون قطار راه افتاده بود. فکر کنم برای بقیه‌شون هم اتفاق افتاد، چون کسایی که رو صندلی‌ها نشسته بودن شروع کردن به زوزه کشیدن. گفتم: «هیچ‌وقت به بدبختی دیگران نخند. شاید روزی خودت هم از این خنده‌ها خسته شوی.» گری فریاد زد: «عجله کن.» هاروی گفت: «چه فرقی می‌کند؟» کسی فریاد زد: «ایستگاه بعدی آلسن بهترین دعانویس شهر است.» برت گفت: «امیدوارم توقف خوبی باشد، در هر صورت شروع خوبی داشتیم.» شاید انتهای واگن پیاده می‌شدیم، اما واگن دهلیزی بود و درش کاملاً بسته.

آنها کاهن اعظمِ دخترگونه، حتی جذاب‌تر و دوست‌داشتنی‌تر از زمانی که برای اولین بار او را دیده بودیم، نشسته بود. زمین جلوی تخت با فرش‌هایی پوشیده شده بود که نه تنها بسیاری از باکره‌های خورشید، بلکه جمع بزرگی از مردم تچا، که آشکارا از میان فرهیخته‌ترین و مهم‌ترین افرادشان انتخاب شده بودند، روی آنها نشسته بودند. من سه عضو مسن دادگاه را که طلسم در نزدیکی کاهن قرار داشتند، و کاهن اعظم پیر و طلسم نویس فرسوده را که قبلاً در میان کوسن‌هایش به خواب رفته بود، شناختم. اما به هیچ‌کس، هر اقبالیه چقدر هم که مهم بود، اجازه داده نمی‌شد که در حضور حاکم اعظم تچا، روی صندلی بلند بنشیند.

یکی از دخترانی که نقش مجری مراسم را داشت، جای ما را تعیین کرد. چاکا به سمت راست تخت هدایت شد؛ پاول کمی سمت چپ. من، جو و آرچی تقریباً در وسط جایگاه حضار نشسته بودیم، در حالی که بقیه طلسم نویس اعضای گروه ما طلسم در انتهای سالن قرار داشتند. ۲۳۳ من به راحتی معنای این گردهمایی را درک می‌کردم. آما قصد داشت پاول را وادار کند تا ادعایش مبنی بر اینکه تچا نژادی پست و بی‌اهمیت است را ثابت کند، و او از برجسته‌ترین افرادش دعوت کرده بود تا در این بحث از او حمایت کنند. همینطور شریفیه هم شد.

با وقار فراوان اما با کلماتی ساده، ادعای روز قبلش را تکرار کرد. سپس رو به پاول کرد و با نگاهی خیره به او پرسید: «کدام ملت در جهان، که شما به خوبی می‌شناسید، از ملت تچا باستانی‌تر است؟» او لبخندی زد و در مقابل او تعظیم کوتاهی کرد. او گفت: «من نمی‌دانم تچا چند ساله ممکن است باشد.» او به مردی که قیافه‌ی مهمی داشت اشاره کرد که بلند شد و پاسخ داد: «ملت تچا هفت هزار و چهارصد و نوزده سال است که طلسم نویس وجود دارد و هر سال از سیصد و شصت و پنج روز تشکیل شده است.» [3] آلرتون با بی‌میلی آبیک گفت: «پس، مطمئنم که از جادو و طلسمات نظر سنی رهبر همه ملت‌ها هستی.

اما آیا تمام این مدت در این گودال کوهستانی بوده‌ای؟» بهترین دعانویس شهر ۲۳۴ «نه. نژاد ما چهار هزار و هشتاد و پنج سال پیش از آتلانتیس آمد و خود را در اینجا و در شمال مستقر کرد. شهرهایی که در جاهای دیگر ساخته شدند، به مرور زمان همگی نابود شدند. تنها این شاخه از تچا، به لطف روش‌های انزوا و قوانین خردمندانه ما، تا به امروز طلسم نویس طلسم وجود دارد.» آلرتون به نشانه‌ی تصدیق تعظیم کرد و دوباره رو به آما کرد. او پرسید: «آیا نژاد دیگری را می‌شناسید که توانسته باشد جریان‌های الکتریکی طبیعت را مهار کند الوند و از آنها برق و نور تولید کند؟» او گفت: «این چیزها در دعا سراسر جهان رایج است.» تچا نگاه‌های متعجبی رد و بدل کرد و بعضی‌ها با تردید سرشان را تکان دادند.

بالاخره یکی از آنها بلند شد و گفت: «سوابقی که ما حفظ کرده‌ایم نشان می‌دهد که وقتی دانش برق را از آتلانتیس به ارمغان آوردیم، ساکنان وحشی این قاره کاملاً از آن بی‌اطلاع بودند. آنها حتی ارابه‌هایی برای حرکت با برق نداشتند. این سوابق بهترین دعانویس شهر این را ثابت جادو و طلسمات می‌کند.» ۲۳۵ پاول گفت: «پس، شما در این مورد نیز حق تقدم دارید. امروزه دنیا با چنین چیزهایی به خوبی آشناست، و ما کاربردهای زیادی برای دعا برق داریم که شاید شما هرگز خوابش را هم ندیده باشید؛ اما همه آنها در پنجاه سال قادرآباد گذشته کشف شده‌اند.» به نظر می‌رسید این اعتراف تچا را خوشحال کرد.

آما که علاقه‌ی زیادی به بحث نشان می‌داد، گفت: «پس بگو ببینم، مردم تو از چه دستگاه‌های برقی استفاده می‌کنند که ما از آنها بی‌خبریم؟» او پاسخ داد: «به دعا وسیله‌ی یک سیم، من که در یک سر این دره هستم، می‌توانم با شخصی در سر دیگر صحبت کنم که صدای مرا به وضوح می‌شنود، هرچند صدایم را بلند نمی‌کنم. باز هم، می‌توانم لوله‌ای را به سمت کسی که صد قدم دورتر ایستاده است نشانه بگیرم و او را مرده فرض کنم؛ با این حال، او در مدت کوتاهی بهبود خواهد یافت. باز دعا هم، من قادرم...» از جا پریدم و با صدای طلسم نویس بلند از ترس و وحشت گریه کردم.

«مواظب خودت باش - به خاطر خدا!» و به بالا اشاره کرد. ۲۳۶ زیرا، با نگاهی بی‌خیال به صخره‌ی بالای سرم، سنگ بزرگی را دیده بودم که به آرامی از دیوار جدا شد و لرزان درست بالای تخت آما آویزان شد.

باید تقریباً نیمی از تعداد اولیه آنها را کشته یا زخمی کرده باشیم. آنها با فریادهای مشتاقانه به سمت ما اشاره کردند و چشمان هر جنگجو طلسم با دقت به ما نگاه می‌کرد. آنها کمی دورتر ایستاده بودند، اما ما می‌توانستیم هر حرکت آنها را به وضوح مشاهده کنیم. یک مرد عظیم الجثه، که نیزه‌ای با سری خندان بر نوک آن داشت، بر روی کنده‌ای پرید و شروع به ایراد برازجان سخنرانی برای دیگران کرد، که با احترام به سخنان او گوش می‌دادند. آرچی گفت: «نمی‌دانم این تفنگ پاپ‌گان تا این حد برد دارد یا نه.» و قبل جادو و طلسمات از اینکه کسی بتواند دخالت کند، با دقت نشانه گرفت و شلیک کرد.

رئیس قبیله - آنطور که به نظر می‌رسید - کاملاً یک متر به هوا پرید و فریاد وحشتناکی سر داد و همانطور که می‌افتاد، مردمش او را در آغوش گرفتند. اما مطمئنم که او دعا مرده یا به شدت زخمی شده بود. این بهترین دعانویس شهر هشدار همه طلسم نویس آنها را وادار کرد که به جنگل عقب‌نشینی کنند، جایی که بدون شک شورای جنگ تشکیل دادند. ۱۱۳ فصل دهم ما از نابودی می‌گریزیم در این میان، ما نه نفر، که در دام افتاده بودیم، آماده‌ی دفاع در برابر لشکری ​​از بومیان شدیم. جو پرسید: «بهتر نیست از طلسم نویس الکترایت‌ها استفاده کنیم، آقا؟» «حداقل باید سیصد یا چهارصد نفر از این افراد باشند، و اگر به ما هجوم بیاورند، زیاد نمی‌توانیم خودمان را نشان دهیم.» آلرتون چهارباغ که برای اولین بار اضطراب در چهره‌اش

نمایان بود، پاسخ داد: «می‌ترسم که حتی الکترایت‌ها هم در آن صورت نتوانند ما را نجات دهند. طلسم با این حال، فکر می‌کنم باید آماده باشیم تا کاپشن‌های گازی خود را باد کنیم تا اگر بدترین اتفاق افتاد، بتوانیم با بالا رفتن دعا به هوا فرار کنیم. خوشبختانه استخر آب لازم برای تولید کریستال‌های آن را به ما می‌دهد. اما بیایید صبر کنیم تا همه راه‌های دیگر از کار بیفتند بیدستان و جانمان واقعاً در خطر باشد.» او رو به چاکا کرد که هنوز روی صورتش دراز کشیده بود و گفت: «برادرم باید لباسش را دوباره بپوشد تا بتواند با طلسم نویس ما بجنگد.» ۱۱۴ مایا هیچ پاسخی نداد، و نه برخاست و نه تلاشی برای پوشیدن لباس‌های طلسم دست و پا چلفتی که دور انداخته بود، از سر گرفت.

به پیشنهاد جادو و طلسمات پاول، با عجله تعدادی از بوته‌های انبوه شهر بابک را چیدیم و آنها را به صورت دایره‌ای دور موقعیت خود چیدیم - آنقدر بلند که می‌توانستیم صاف بایستیم و تفنگ‌هایمان را از بالای سنگر سست نشانه بگیریم. بوته‌ها محافظ نبودند، اما مانع از آن می‌شدند که وحشی‌ها بدن‌های ما را نشانه بگیرند. کار به سرعت انجام شد و سپس مهمات خود را به راحتی چیدیم و آماده شدیم تا تا جایی که امکان داشت بجنگیم. آلرتون نصیحت کرد: «رگبار نزنید؛ طبق شماره‌هایی که به شما می‌دهم، به طور منظم بهترین دعانویس شهر و پیوسته شلیک کنید. چنین شلیک مداومی احتمالاً مؤثرترین خواهد بود.» ۱۱۵ او به سختی حرفش را تمام کرده بود که موپانی‌ها از جنگل آمدند.

با توجه به تعداد زیادشان، به بهترین دعانویس شهر ما حمله نکردند، بلکه عمداً از میان محوطه‌ی باز پیشروی کردند و هنگام نزدیک شدن، سرود جنگی سر می‌دادند. به طلسم محض اینکه کاملاً در تیررس ما قرار گرفتند، آتش مهرگان گشودیم و تقریباً هر شلیک مؤثر واقع شد، طلسم زیرا ما خونسرد و محتاط بودیم. با این حال، سرخپوستان منصرف نشدند و من به طلسم نویس یاد دارم که حتی در طول نبرد فکر می‌کردم که آنها به ویژه در بی‌اعتنایی مطلق به مرگ، شجاع هستند. این آخرین گروه موپانی‌ها از گروه اول مسلح‌تر بودند. آنها علاوه بر نیزه‌هایشان، تبر جنگی و چماق نیز بهترین دعانویس شهر حمل می‌کردند.

در پاسخ جادو و طلسمات به رگبار گلوله‌هایمان، حتی یک موشک هم به سمت ما شلیک نشد، هرچند ما همچنان چنان مصرانه به آنها حمله می‌کردیم که صفوف جلو مانند دانه‌ای در برابر داس به زمین می‌افتادند و تنها توسط افراد بعدی بی‌تفاوت پایمال می‌شدند. به نظر می‌رسید نقشه آنها مستلزم فداکاری بزرگی از افراد بود تا سرانجام به هدف خود برسند. پدرو که در تیراندازی ضعیف جادو و طلسمات عمل کرده بود، خود را وقف شارژ مجدد تفنگ‌ها و رولورهای تکراری ما کرد، بنابراین نیازی نبود که برای پر کردن مجدد خشاب، دفاع خود را شل کنیم. مطمئناً این یک مخمصه بسیار خطرناک بود که اکنون خود را در آن یافتیم، اما خوشحالم که بگویم هیچ یک از بهترین دعانویس شهر ما سست نشدیم یا عصبی نشدیم.

سرخپوست است. کت و شلوارهای کهنه‌اش مرتب است و با کلاه کهنه و یقه‌ی سلولوئیدی چهار ساله‌اش چنان شیک است که انگار پول واقعی برای کمد لباسش خرج کرده است. او زندگی‌اش را انتخاب می‌کند و بدون شکایت آن را می‌گذراند. گهگاه قهرمانانه بهترین دعانویس شهر تلاش می‌کنیم تا او را به کار واداریم. پسرهای کارخانه‌ی کاشت، که آدم‌های خشنی هستند اما به دلیل پذیرایی از گیب طلسم با ظرف‌های ناهارشان، تا حدودی او را در کنترل دارند، سالی دو بار او را می‌دزدند و به نزد سرپرست می‌برند.[صفحه ۱۱۳]گیب با عصبانیت اعتراض می‌کند که کاری دارد که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد - اینکه فقط در حال بستن قراردادی برای یک موقعیت خوب در هتل است - اینکه قرار گلبهار است به سفر برود - دعا اما هیچ چیز کمکی به او

جادو و طلسمات نمی‌کند. او با وحشتی پنهان، شغل را می‌پذیرد و کارگران کارخانه از پشت بام ساختمان اصلی بالا می‌روند و پرچمی را برافراشته‌اند. همه ما می‌دانیم این یعنی چه. گیب دوباره مشغول کار است. و همه ما می‌دانیم که بعداً چه اتفاقی خواهد افتاد. حدود دو روز بعد، گیب خیلی دیر لنگان لنگان بهترین دعانویس شهر به کارخانه می‌رود، در حالی که پایش را در یک لحاف بزرگ پوشانده است. او با وقار ساده‌ای می‌گوید: «این کاری است که شما بچه‌ها انجام داده‌اید، شما آن پای دردناک قدیمی طلسم من را آسیب رسانده‌اید. از گناباد وقتی که با آتش‌نشانی آن را زخمی کردم، هرگز درست نشده طلسم نویس است.

الان در وضعیت وحشتناکی است. فکر می‌کنم بالاخره آن را از دست خواهم داد. شما نباید این کار را می‌کردید، بچه‌ها. خدا می‌داند، اگر پایی داشتم که می‌توانستم از آن صحبت کنم، این همه سال کار می‌کردم.»[صفحه ۱۱۴] سپس او وارد می‌شود و استعفا می‌دهد - پس از آن پا با سرعت زیادی بهبود می‌یابد و گیب دوازده ساعت در روز به روش قدیمی بی‌وقفه روی آن می‌ایستد، در حالی که دنیا را تماشا می‌کند و منتظر روز داوری است. طلسم نویس از نحوه‌ی سرزنش‌های ما نسبت به دلانسی و گیب برای رفتن به سر کار، آدم چناران فکر می‌کند که چون در یک کلاس هستند، با هم می‌مانند.

اما اینطور نیست. در واقع، آنها بیشترین نفرت را نسبت جادو و طلسمات به یکدیگر دارند. دلانسی با گیب صحبت نمی‌کند و فکر می‌کند که فرستاده نشدن او به محل دفن سنگ‌ها یک جنایت است؛ در حالی که گیب با لهجه‌ی ترحم‌آمیز از دلانسی به عنوان مرد جوانی یاد می‌کند که باید بداند بهتر از این است که وقتش را با جمع کردن یک قرص سفید کوچک در سوراخی در چراگاه گاو تلف کند. گیب در مورد بی‌خیالی‌های افراد مرفه بسیار سخت‌گیر است. او نمی‌تواند تحمل کند که آنها وقت دعا خود را تلف کنند. این کلاس تفریحی ما در هومبورگ سرخس است و رشد نمی‌کند.

اگر اینطور بود، ما ...[صفحه ۱۱۵]نگران بود، و باشگاه بازرگانی در مورد آن جلساتی برگزار می‌کرد. و من فقط این چیزها را به شما می‌گویم تا ببینید چرا در مورد ویلیستون اینقدر منحرف و احمق هستم؛ این فقط جهل من در شهر کوچکم است - خدای من، کاش آن یارو شغلی پیدا می‌کرد! [صفحه ۱۱۶] ششم بدترین دشمن هومبرگ چگونه بهترین دعانویس شهر فرصت پیرمردها در بیرون از شهر قرار دارد و بزرگترین مردان خود را فرا می‌خواند جیم، نگفتی! خدای من، بذار نگاه کنم! کجا؟ پشت اون یارو گنده با کلاه دو گالنی؟ اونجا - می‌بینمش! لردگان بله، آقا! خودشه! هر جایی می‌تونم بهش بگم.

فکر می‌کنی می‌تونیم نزدیک‌تر بریم؟ دعا چی، باهاش ​​تو آسانسور بریم بالا؟ بگو، جرئتش رو ندارم. نه، نمی‌خوام - همینجا کافیه - چرا، بهترین دعانویس شهر حتی یه جمعیت هم اونجا نیست! منظورت اینه که همینجوری همین‌جوری میاد اینجا؟ زیاد می‌بینیش؟ چرا، وقتی میرم خونه و به پسرا میگم[صفحه ۱۱۷]من تدی روزولت را تماشا کردم که از خیابان خاکی پایین می‌رفت و می‌توانستم با او در همان آسانسور بالا بروم، آنها از من می‌خواهند که در تالار طلسم دعا مردان جنگلی سخنرانی کنم. مطمئناً از هر دعا چیزی که می‌توانید در نیویورک ببینید، بی‌هیچ هزینه‌ای بهتر است. جیم، تمام شانست همین‌جاست - شما آدم‌های شهر بزرگ.

آدم‌های جالب را جادو و طلسمات خانه نگه می‌دارید؛ هیچ جای بزرگ‌تری برای رفتنشان وجود ندارد. مهم نیست چقدر مشهور یا موفق باشند، باید همین‌جا بمانند و با بقیه معاشرت کنند، مگر اینکه دچار جنون عقل و شعور شوند. وقتی با یک رفیق در نیویورک بزرگ می‌شوی و او استعدادی طلسم را کشف می‌کند که از بدو تولد در اتاق زیرشیروانی‌اش شکوفا بوده، او را از دست نمی‌دهی.

می‌شود. به ما گفته می‌شود که «نپر به آنها خیانت کرد». اما بارینگتون و همه مورخان دیگر اذعان دارند که تندی از پایه و اساس درستکار بود. گراتان، در کتاب «زندگی پدرش»، به طرز عجیبی متوجه دعا غیبت اسقف درچه دری، که سال قبل در کنوانسیون بسیار فعال بود، جادو و طلسمات در کنگره دعا می‌شود. توضیح این غیبت احتمالاً این است که جناب عالی چیزی در مورد کارآگاهانی که حکم دستگیری او را طلسم نویس در جیب داشتند، شنیده بودید. اینکه کنگره چگونه فرو ریخت و سازمان از هم پاشید، نگاهی اجمالی از پلودن، که در «مرور تاریخی» خود انبوهی از یادداشت‌های اولیری را گنجانده است، به دست می‌آید.

زندگینامه‌نویس او می‌نویسد: «خوب است که آیندگان بدانند پلودن چقدر مدیون همکاری او بود.»[588] پلودن تا حدود بهترین دعانویس شهر سال ۱۸۰۰ هرگز به ایرلند نرفته بود. سخنان زیر به نظر می‌رسد سخنان مردی باشد راوند که از سازوکار درونی سیاست‌های دولتی در سال ۱۷۸۴ آگاه بود. جادو و طلسمات پیوند اتفاق آرا که زمانی گسسته شده بود [در پلودن می‌خوانیم]، سقوط انجمن‌های مسلح به اختلاف و نزاع بسیار سریع‌تر از پیشرفت آنها به سوی اتحاد بود. تفرقه‌های داوطلبان توسط دولت تشویق می‌شد؛ و به همین منظور، اختلاف و آشفتگی در بسیاری از شهرستان‌ها، به ویژه در مورد تدبیر ظریف و مهم پذیرش کاتولیک‌ها در حق رأی انتخابی، که با مهارت تلاش می‌شد با آرمان رو به زوال اصلاحات پارلمانی مرتبط شود، طلسم نویس بیشتر مورد حمایت قرار دعا می‌گرفت تا اینکه مهار شود.

در طول سال‌های طولانی، دولت هرگز نخواسته بود که برای قهدریجان فرونشاندن آشوب‌های داخلی از زور استفاده کند؛ جادو و طلسمات و به نظر می‌رسید طلسم نویس که اکنون از این بیمناک است که مبادا اتحاد ایرلندی‌ها، ابزار قدیمی ایجاد اختلاف را از بین ببرد. تمایل به تفرقه انداختن داوطلبان، [صفحه ۲۴۵]بی‌توجهی به شکایات دهقانان ناراضی و رنج‌دیده جنوب: آن اراذل و اوباش بدبخت و بی‌قانون بار دیگر سبک پسران سفیدپوست را به خود گرفتند ،[589] و برای مدتی با مصونیت از مجازات، به غارتگری‌های خود، به ویژه در کیلکنی، ادامه دادند.[590] ارتش داوطلبان به تدریج بی‌نظم و منحل شد؛ و توپی که روی آن عبارت «تجارت آزاد یا این» حک شده بود، به کارخانه ریخته‌گری بازگردانده شد.

در سال ۱۷۸۵ اوضاع در دوبلین کمی تاریک به نظر می‌رسید، که حتماً اولیری را مجبور به انجام کاری برای رفع ابهام کرده بود. چند نفر از افراد نگران، سیگنال طوفان را به صدا درآوردند و دادستان کل، فیتزگیبون، اگرچه سعی کرد چشم‌انداز را کم‌اهمیت جلوه دهد، اما به اندازه کافی اعتراف کرد که بهترین دعانویس شهر نشان دهد کشور باید برای طلسم هوای بد آماده باشد. طلسم نویس آقای لکی، با رد این ادعا که بی‌اساس است،[591] گزارشی که راتلند در سال 1784 به سیدنی ارائه داد مبنی بر اینکه یک مأمور فرانسوی در آن داران زمان در دوبلین طلسم بوده است، هیچ اشاره‌ای به مردی به نام پرین نمی‌کند، که در سخنرانی قابل توجه دادستان کل، فیتزگیبون، معروف به لرد کلر، از او نام برده شده است.

در 14 فوریه 1785، او در پارلمان ایرلند اعلام کرد که اکثریت قریب به اتفاق داوطلبان اصلی، سلاح‌های خود را آویزان کرده‌اند و بازنشسته شده‌اند تا هنرهای صلح را پرورش دهند: جای آنها را مردانی گرفته‌اند که نام [این کشور] را لکه‌دار می‌کنند. من قطعنامه‌هایی دیده‌ام که فرانسوی‌ها را به این کشور دعوت می‌کنند. در ۲۶ آوریل ۱۷۸۴، پسران شبدر، آقای پرین، اهل فرانسه، را به عنوان عضو افتخاری سپاه خود انتخاب کردند. من نشریاتی دیده‌ام که کاتولیک‌ها را، برخلاف قوانین کشور، دعوت می‌کنند تا برای اصلاح قانون اساسی فولاد شهر کلیسا و دولت، مسلح شوند. من ستایش‌هایی در مورد لویی شانزدهم، دوست بشریت و مدعی آزادی آمریکا جادو و طلسمات دیده‌ام...

آنها ممکن است فرانسوی‌ها را به حمله به کشور ما دعوت کنند. من دعوت‌هایی از ته مانده مردم برای رفتن به رزمایش و تشکیل سپاه دیده‌ام؛ بنابراین باید بین آقایان - داوطلبان اصلی - و آن فرزندان فتنه تمایز قائل شویم. من احضاریه‌ای از یک سرگرد کانیه دیده‌ام که به سپاه خود دعا دستور می‌دهد با نه گلوله فشنگ در آنجا حاضر شوند، زیرا ممکن است... [صفحه ۲۴۶]آیا این می‌تواند فرصتی برای خدمت واقعی باشد و در عین حال تهدیدی برای دولت محسوب شود؟ و آیا کسی به من خواهد گفت که ما باید از چنین افرادی بترسیم؟ یا اینکه مجلس عوام ایرلند باید از اعطای مبلغی پول برای آرایش یک شبه‌نظامی تا زمانی که این افراد سلاح‌های خود را زمین بگذارند، بترسد.